Ooit aten we dieren

Naar een plantaardige toekomst.

Door: Roanne van Voorst (2019), Uitgeverij Podium

Het boek kopen

Recensie geschreven door:
Karin Bakkers

Roanne van Voorst is antropoloog. Ze onderbouwt uitgebreid met onderzoeken, feiten, cijfers en geschiedenis. Maar ze is ook schrijver en dat merk je want haar stijl is meeslepend. Ze beschrijft in dit boek een tijd in de toekomst, ongeveer 20 jaar verder, waarin ze terugkijkt naar nu en dan rijst de vraag hoe we ooit dieren hebben kunnen eten.
Maar eerst neemt ze je mee terug in de verre geschiedenis en we leren dat Pythagoras bijvoorbeeld veel meer verkondigde dan de wiskundige stelling die wij allemaal op school leerden. Hij was ook leider van een filosofische school. De Pytagoreeërs leefden volgens een filosofie die hun verbood om levende wezens te doden. Ze geloofden dat dieren een ziel hadden en dat het doden van dieren daarom dus wreed was.
De hedendaagse tijd die Van Voorst schetst is een bron van herkenning, gruwelijk en confronterend. Het gaat over klimaatverandering, milieuvervuiling, honger in de wereld en onvoorstelbaar dierenleed. Roanne van Voorst laat je echter zelf conclusies trekken en dwingt je tot nadenken over je keuzes. Ze geeft een nuchter beeld van het kruispunt waar we op staan.
Naast de plantaardige toekomst die ze schetst, waarin de veehouderij en het gebruik van dierlijke producten eerst uit de mode raken en daarna gewoon taboe zijn (net als roken), staan er in het boek ook twee intermezzo’s. Het zijn een soort sciencefictionverhaaltjes waarin een toekomstgezin zich voortbeweegt op zwevende skateboards, woont in een huis met terugpratende apparatuur en kleding draagt waaraan je emoties kunt aflezen. Het uiteindelijke verhaal gaat over de kleinzoon die worstelt met het carnivore verleden van opa en oma.
In het boek komt ook weer het begrip carnisme van psycholoog Melanie Joy aan bod, hier vergeleken met racisme en seksisme. De ideologie die mensen conditioneert om de consumptie van dierlijke producten te rechtvaardigen, met name vlees van bepaalde dieren of met andere woorden: hoe het verklaarbaar is dat wij, empathische dierenliefhebbers, geconditioneerd zijn om vlees te eten. Van Voorst noemt dit: ‘De Mindfuck’. Vandaag las ik in dit verband iets over “het kuddedier” in ons, in een zin van Tobias Leenaert*: “De meeste mensen eten vlees, omdat de meeste mensen vlees eten”……
Terug naar “Ooit aten we dieren”. Voor mij is dit het beste boek dat ik tot hiertoe las. Zeer informatief en leerzaam en ik herkende mezelf erin. De stap die ik genomen heb is “life-changing” en heeft mijn kijk op mensen en de wereld volkomen veranderd. Van tevoren had ik niet ingeschat wat dit allemaal teweeg zou brengen. Heel veel van waar ik vroeger in geloofde klopt niet meer en dat is soms best lastig, eenzaam en beangstigend. Dit vind ik terug in het boek en dat geeft troost en kracht. Ik hoop met heel mijn hart dat veel mensen in mijn omgeving en daar buiten dit boek gaan lezen.

*Tobias Leenaert schreef het boek: “How to Create a Vegan World” en dat staat al op mijn leeslijst!

WordPress Theme built by Shufflehound. © Copyright 2018   | Designed by Robbert Clignett  |   All Rights Reserved | Ontwerp logo: Shayenne Bakkers